کاشکی برای فشارهای زندگی هم یک فشارسنج اختراع میشد و با چند تا قرص کاهش فشار برای رفع فشارهای کاذب و خودساخته و عصبی.

گردش ایام و زمانی که میگذره و گذشتهها رو با خودش به دور و دورتر میبره و یادها که خاطره میشن و مایی که قلم به دست رنگ نو به سر و روی این خاطرهها میکشیم.

رفت و برگشت تیغۀ برف پاک کن باران بهمن ماه را از جلوی چشمانمان کنار میزند. میلاد به مه نشسته است. آلودگی از سر شهر باز شده و نشسته به تن خیاباهای شیبدار و میرود که برسد به جنوب. درختهای مردد بین پاییز و زمستان لباسهای رنگ رنگ به تن کردهاند و همدستی قطرههای نشسته به شیشه آبرنگی ازشان ساخته به سرعت 60 کیلومتر در ساعت.

حیف که سکوت سکوت سکوت سکوت دیواری شده تا تجربۀ لذت مشترک یک زیبایی.

میگه: من کسی رو ندارم. خانمم نمیتونه بیاد. بچههام هم سر کار هستند.

میشنوم: من کسی رو ندارم ... من کسی رو ندارم ... من کسی رو ندارم ...